جهان فقط یک بعد داره ، زمان .
و زمان دو حالت داره : ماضی بعید و مستقبل بعید .
و
من ، حال ام ، بی هیچ محتوای موضوعی .
تو ، ماضی بعید با صرف فعل ناقصی که تداوم لکنت تعبیرهای من است .

شب گذشته را
می گذرانیم به خوشحالی و
می خوریم
ماست موسیر
چیپس سرکه نمکی
ش
ر
ا
ب
نعناع
و
می خوابیم  !

.
.
پ.ن : آمو سرویس کردینا ، نوشتم شراب نعناع که اونم تو دکه ها و سوپریها گیر میاد ! 

در شگفتم که از جان چه ماند
ان گاه که ماچ ها و بوسه ها پایان پذیرد !
.
.
پ.ن : باز دستانمان را میسپاریم به دکتر !

رفتیم فرم پر کردیم و
نه و شیشصد دادیم تا دفترچه رو سندینگ کنیم به این سازمان سنجش
بعد بیشعورا 
سر کنکور به جای بیسکویت ویفر بهمون نیم چاشت میدن !